Stones, expositie van werken van Rosalind Nashashibi
Stones
De belangrijkste tentoonstelling van dit moment is wat mij betreft Stones van de Palestijns – Britse Rosalind Nashashibi. De aandacht voor de situatie in Palestina lijkt weggezakt nu de focus verschuift naar de aanvallen op Iran, maar de situatie daar blijft onverminderd schrijnend. Deze expositie is een krachtige aanklacht tegen het onrecht, op een manier zoals alleen de kunst dat kan doen.
De schilderijen van Nashashibi vermengen schoonheid met droefheid. Onder de bloeiende pracht van chrysanten is een hand te zien die een steen vasthoudt. Stenen symboliseren veerkracht en bescherming en zelfs troost. Stenen dragen immers een eeuwigheidswaarde in zich. Het gooien van stenen door Palestijnse jongeren naar Israëlische soldaten is een terugkerend gebaar in de bezette Palestijnse gebieden. Het is een beeld van onmacht en onrecht.
Wait Another Week is een bloemstilleven waar schedels gloeien in de donkere achtergrond. Nog een week en de levendige chrysanten zullen verwelkt zijn.
Bij binnenkomst wordt de looproute geblokkeerd door drie monumentale schilderingen van paarden. Ze zijn bijna lichtgevend en alleen het middelste paard heeft een oog gekregen. The return. Volgens Nashashibi staan ze voor kracht en waardigheid. Ze zijn gebaseerd op werken van Edgar Degas en op een groot houten frame geplaatst.
Dan volgt de film Electrical Gaze. De film werd in juni 2014 in de Gazastrook opgenomen, vlak voordat Israël, een zeven weken durende oorlog startte waarin meer dan 2000 Palestijnen om het leven kwamen, na de ontvoering en moord op drie Israëlische tieners op de bezette Westelijke Jordaanoever. Inmiddels heeft de film weer een extra wrange betekenis gekregen. Alle gebouwen blinken in de zon. We zien een stad die leeft, waar bruidskleding te koop is, vis op een marktkraam spartelt, en kinderen in zee zwemmen. Soms verandert een scene in een animatie en dan zien we de aanwezigheid van vier zwaarbewapende soldaten, hun militaire aanwezigheid in delen van Gaza in 2005. Voor een grensovergang wacht een grote groep Palestijnen, het hek gaat even open en weer dicht, open en dicht. Als je oog met de film meedraait door de straten is er het bonkende besef dat er nu weinig meer van over is en waarschijnlijk zijn de kinderen die op straat spelen nu dood.
De laatste zaal toont de schilderijen. De chrysanten. Schilderijen die de naam Unrwa (Palestijnse hulpverlening) dragen en waarop twee zwanen staan afgebeeld. Hun verenpracht lijken op wit vuur.
Je wordt er stil van.
Nog tot 17 mei in KM 21 in Den Haag.
