Img 0594 2
Esteban Cabeza de Baca

Este­ban Cabeza de Baca

Al eerder exposeerde Cabeza de Baca in bij Galerie Fons Wel­ters met Unlearn’. Hier laat hij een ver­rukke­lijke mix zien van uit­bundi­ge schilder­i­jen, waar­bij ook de spuit­bus is gebruikt, won­der­lijke fig­uren van keramiek, een altaart­je van bak­ste­nen, een ontroerend mon­stert­je wiens mond is aangegeven door een gere­gen touwt­je (of wordt hem belet te spreken?), een hand­je dat op de grond ligt. Este­ban Cabeza de Baca groei­de op in New Mex­i­co en Col­orado en de instal­latie heeft de kleur oran­je aangenomen van het woesti­jn­land­schap. In zijn werk wil hij de ver­loren cul­turele geschiedenis­sen weer een plek geven en opnieuw uit­denken, maar ook om ze zich weer toe te eige­nen. Vanu­it zijn Indi­aanse, Mex­i­caanse en Spaanse cul­turele achter­grond tra­cht hij de inheemse ver­halen te ont­doen hun kolo­niale laag en om ze weer opnieuw te verbeelden. 

Dan Zhu

Dan Zhu werd in 1985 in Chi­na geboren. Om een lez­ing over haar tekenin­gen in Club Solo te intro­duc­eren gebruik­te zij het vol­gende citaat.
Our con­cern is with those aspects of what­ev­er is out there that con­sti­tute the indi­vid­ual reality(IR) of a spe­cif­ic indi­vid­ual.” We must remem­ber, that what we see is not Nature, but Nature exposed to our method of ques­tion­ing.” Toward a gen­er­al The­o­ry of the Para­nor­mal”, Lawrence Leshan, 1969.
Dan Zhu tek­ende als kind al onafge­bro­ken, geïn­spireerd door haar vad­er die insek­ten tek­ende voor het min­is­terie van bos­bouw. Haar tekenin­gen zijn diep geworteld in de oost­erse filosofie van Lao Zi en Zhuang Zi maar veran­deren natu­urlijk door haar verbli­jf in het west­en.
Dur­ing the day­time we are for­get­ful and blind, but no one can escape from the dark side of the moon.’

Che Onejoon, My Utopia

Che One­joon vertelt in My Utopia’ het vreemde ver­haal van de Mon­i­ca Macias Bin­dan, dochter van de eerste pres­i­dent van Equa­to­ri­aal-Guinea. Het laat zien hoe een indi­vidueel lev­en bepaald wordt door poli­tiek. Haar vad­er trans­formeerde van ide­al­ist al snel een onmo­gelijke dic­ta­tor en hij zond zijn kinderen voor hun vei­ligheid naar Noord Korea. Daar groei­de ze op in Pyongyang als een aangenomen dochter van Kim 11 Sun.
All my child­hood mem­o­ries start from when I arrived on that plane in Pyongyang,” said Macias, I know how Kore­ans think and how to talk to them because they taught me. They made me.” vertelt ze in een gesprek met James Pear­son
In sobere portret­ten, verdeeld over drie scher­men, vertelt de film over de con­struc­tie en het uiteen­vallen van een iden­titeit, over vervreemd­ing waar­bij de taal een cen­trale rol speelt. Een men­geling van feit­en en verbeelding.

Maria Kley, Klara Barbara1, 2018

Maria Kley maak­te een portret dat in de lucht zweeft. Ze stapelde 104 lap­jes op elka­ar, geknipt uit de zij­den sjaals van haar oma en gelijk aan het aan­tal lev­en­s­jaren van haar oma. Ze kreeg de de omvan­grijke col­lec­tie zij­den sjaals van haar oma, een bij­zon­dere vrouw uit Wies­baden die in Naturheilkraft geloofde Kley wilde een hom­mage mak­en waarin haar karak­ter tot uit­ing zou komen. In de sculp­tu­ur van losse stren­gen sjaals, en waar­van de vorm gebaseerd is op de riv­i­er de Rijn, schemeren de over­tuigin­gen en veerkracht van haar oma door. Achter een muurt­je is en film over de ontstaans­geschiede­nis van het werk te zien.

Omar Imam, Noram 2018

Humans believe that fish have a short term mem­o­ry
Humans on the oth­er hand do not have fish mem­o­ry
they remem­ber mem­o­ries: and learn from their mis­takes.
Noram is a new species: half man, half fish. They fight like man and for­get like fish.

Afkom­stig uit Syrië, gevlucht voor de oor­log realiseert Omar Imam een beeld waarin alle dubbel­he­den van deze sit­u­atie zijn ver­w­erkt. Na de tweede werel­door­log klonk het over­al in Europa: nooit weer! Maar, vraagt Imam zich af, leren wij mensen wel iets van de oor­log?’ Zoals Wil­fried Takken in zijn artikel over het boek Afgrond zon­der vangnet’ van Arnold Grun­berg beschreef: Wat Grun­berg vooral duidelijk wil mak­en is dat deShoah niet een onbe­gri­jpelijke unieke ramp was — een korte onder­brek­ing in het lan­glopende Europese beschav­ing­spro­ject. Née, de shoah ligt juist in het hart van onze samen­lev­ing. Voor wie goed kijkt, ziet er over­al afspiegelin­gen van. Noram, oftewel no ram’ ver­wi­jst naar het ont­breken van een geheugen en naar Aram, de streek in Syrië waar Aramees wordt gespro­ken. Een man met een vis­senkop en een geheugen dat niet zo veel kan bevat­ten: hoe beschaafd is de mens die door tij­den en cul­turen heen alti­jd weer geweld en oor­log creëert?

Isabelle Andriessen

Een sculp­tu­ur die kan zweten, lekken, uitzetten inkrimpen. De klei zuigt de vloeistof op en op eigenkracht gaat het object zich gedra­gen als een lev­end wezen. De fysis­che eigen­schap­pen van de mate­ri­alen bezie­len het ding zodanig dat het een eigen lev­en kan gaan lei­den. Zo is het een object tussen lev­end wezen en zom­bie in. Het is van keramiek gemaakt maar lijkt rub­ber­achtig. In de ruimte hangen stanget­jes waar­door af en toe een geur de ruimte in wordt geblazen. 

Morgan Courtois, Blue hour 1, 2018

Grote witte mensfig­uren die doen denken aan de klassieke Griekse sculp­turen, deze jon­geling lijkt een vari­atie op de Door­nuit­trekker. Maar in de toelicht­ing staat dat Cour­tois zich liet inspir­eren door Berni­ni, die de huid zo per­fect in marmer kon naboot­sen. Ja, een won­der­lijke erotiek zweeft door de ruimte, sen­sueel en ver­lei­delijk zit­ten of liggen de jon­gelin­gen, maar ook alsof ze totaal niet geïn­ter­esseerd zijn in wie er naar hen kijkt. Een eigen­zin­nige voortzetting van het verleden van de kunst.

Mire Lee

Deze ink­tvisachtige figu­ur wen­telt zich wellustig om maar het gevaar van wurg­ing is gelijk­ti­jdig ook aan­wezig. Ver­lei­delijk en beangsti­gend, tech­nisch en zeer materieel, haat en liefde. De draaiend figu­ur ligt op een plat­form met men­sachtige poot­jes. De figu­ur lekt vloeistof en om haar basis heen is het spekglad. Je kunt ook alleen maar voorzichtig toek­ijken bij zoveel omstren­gelde liefde en geweld.

There’s a thin line between love and hate. Mire Lee cre­ates sculp­tur­al rep­re­sen­ta­tions of this tense, uncer­tain zone.’

Ariane de Vette, zonder titel (spine), 2018

What’s with light, Theia?

The stairs are cost­ing my steps, and I can’t remem­ber when I watered the plants.
In a tem­po­rary fix, my skin turned bleak and dis­solved into Else­where.
Pale white sky white

Ceel Mogami de Haas

Ceel Moga­mi de Haas hing een ver­ti­caal scherm in de lucht waarop een wolf te zien is die het ver­haal Der Wolf Her­mann Hesse vertelt. (De Steppe­wolf is het sym­bool voor de figu­ur Har­ry Haller, die als een wrede wolf een­za­am door de steppe van deze wereld doolt, erte­gen in opstand komt, over­al doorheen wil breken.) De mond vertelt, eet , likt en kan stil zijn. Het is ons fysiele vizier op de wereld, vol­gens de kun­ste­naar. Hier ontle­nen de fig­uren hun stem aan lit­er­atu­ur en cinema.

Femke Herregraven

Femke Her­re­graven, creëerde een sce­nario van de toekomst. Op een groot zwart scherm zijn alle grote ram­p­en op een rijt­je gezet, een index. In een futur­is­tisch, koele ruimte zijn com­put­eran­i­maties te zien waarin uit­gestor­ven dieren, fos­sie­len, prat­en met de laat­ste mens.
In een gesprek met Kees Kei­jer zegt ze: Ik vind het inter­es­sant als mensen zeggen: ik heb echt geen idee waar ik naar kijk. Hoe gaan we om met dit soort beelden die in toen­e­mende mate onderdeel van onze samen­lev­ing worden.’

Elleke Hageman

Natu­urlijke arte­facten, zo noemt Hage­man haar werken. Hier
wordt de bezoek­er wordt uitgedaagd om een tapi­jt van koraal’ kapot te maken.